लघुकथा : भूमाफिया

       ✍️ मुरारीराज मिश्र

"ए तपाईंले पनि बाटो मिच्नु भा'को पो रैछ त ?"

पल्लो टोलमा बस्ने टेकनाथको हाँसो मिश्रित प्रश्नले पर्खाल लगाउँदै गरेकाे रमेश एक्कासी रन्थनियो ।

हैन, मान्छे पनि कस्ताकस्ता छन् हँ यहाँका ? अरुको नोक्सानीमा रमायाे बस्याे ! "बाटो बिस्तारको क्रममा पटकपटक जग्गा बाटोमा छाेड्नु परेको टेन्सन छ आफूलाई । अरूलाई भने रमाइलो छ ! बुझ्नु न सुझ्नु बाटो मिचेको आरोप लगायो, पुग्यो । यो मेरो हकभोगको पुर्ख्याैली निजी जग्गा हो बुझ्नुभो !"

"तपाईं त त्यसै रिसाउनु भो, मेरो आशय त्यस्तो हैन क्या !" टेकनाथले भने ।

"बाबूको आशय जेसुकै भएपनि बोल्दा चाहिँ ढंग नपुगेकै हो । हामी सानो हुँदा यहाँ दुईहाते गोरेटो बाटो थियो, अहिले बीसफिटे भयो । बाटो बढेको दुबैतर्फका जग्गावालाकै जग्गाले त होला नि ! बाबुजस्ता कसैले जग्गा ल्याएर हालेर यहाँ बाटो बढेको त पक्कै हैन होला ! बाटो पटकपटक बढेको बढ्यै छ तर रमेशजस्ता मान्छेका जग्गा भने विना मुआव्जा घटेको घट्यै छ !” दुबैको सवाल जवाफ सुनिरहेका एक बृद्धले सुस्केरा हाल्दै भने । 

उनले थपे- 

“हेर्नुस्, एकातिर राज्यले बाटोमा परेको जग्गाको लगत कटाएको छैन, बरु उल्टै बाटोमा परेको जग्गाको समेत कर असुली रहेको छ । अर्कोतिर जग्गाधनीहरु बिनाकारण तपाईंहरूजस्ता मानिसबाट भूमाफियाको आरोप खेप्न बाध्य छन् ! त्यसैले बाेल्दा बिचार पुर्‍याउनु पर्छ क्या बाबू ।"

(उमामहेश्वर मार्ग, का.म.पा.७, कुमारीगाल)

दायित्वमा प्रेषित २०८२ पाैष २७

Comments

Popular posts from this blog

पिता धर्मः पिता स्वर्गः ..... सर्वतीर्थमयी माता

भजन/श्लोक (भावानुवाद)

यात्रा संस्मरण : "आस्थाकाे यात्राले दिलाएको आत्मबोध"