मुरारीराज मिश्र

मेरा हजुरबुवा, आफू हिंडदै गरेको बाटो कुखुराले काट्यो भने पनि त्यो बाटो नहिंडी अर्कै बार्टीबाट घर आएर नुहाउने गर्नुहुन्थ्यो । बुबा, कुखुराले बाटो काट्दासम्म त केही भन्नु हुन्न थियो । तर कुखुराले छोयो भने चाहिं जनै फेरेर सुनपानी छर्कनु हुन्थ्यो । म पुरानो संस्कारमा हुर्किएको मान्छे । तर कुखुरालाई छुनुसम्म मलाई कुनै आपत्ति छैन । तापनि कुखुराको मासु भने म खान्न । मेरो छोरोलाई आधुनिकताको हावा लागेको छ । ऊ भन्छ - "बाउनहरूले कुखुरा काट्न पो हुँदैन, अरुले काटेको कुखुरा खान के फरक पर्छ र ?" समयसँगै संस्कार बदलिएको छ । औहले नातिहरू घरमै ल्याएर कुखुरा काट्ने गर्दछन् ।  मधुपर्क/२०५२ साउन/पेज नं.४६

✍️ मुरारीराज मिश्र  "म रमेश बाेलेकाे हजुर । यता भर्खरै ठूलाे भुकम्प आयाे । सयाैं घर भत्किएर निकै हताहती भएकाे छ ।" गाउँबाट मध्यरातमा जिल्ला स्तरीय कार्यकर्ताले नेतालाई माेवाइलमा दुखद खबर सुनाए । याे खबर सुनेपछि, राज्यको ठूलै पदमा रहेका ती नेताजी केही बेर साेचमग्न बने । मस्त निन्द्रामा रहेकी आफ्नी श्रीमतीलाई एकपटक हेरे । लगत्तै, मन्त्रालयका सचिवलाई फाेन गरेर "प्राकृतिक विपत्तिका कारण म तत्कालै निरीक्षण भ्रमणमा गाउँ जानु पर्ने भयाे । एकघण्टाभित्र हेलिकप्टरकाे ब्यवस्था गरेर खबर गर्नुस् है" भनेर अह्राए । यसपछि, सुतेकी श्रीमतीलाई घच्घच्याउँदै उनले भने "धेरै दिन देखि हेलिकप्टर चढाएर गाउँ घुमाउन लग्नुस् न" भन्दैथ्याै नि तिमी ! ल तुरुन्तै तैयार हाेऊ, मैले तिम्रो ईच्छा पुर्‍याउन हेलिकप्टर मगाएकाे छु ।" (उममहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं ७) sabdankur मा प्रकाशित 

#मुक्तक थाेरै  आलोचना  पनि  खेप्नै सक्दैन  सकारात्मक कुरा त   लेख्नै सक्दैन  अचेल  साह्रै  आरिसे  भएछ  मान्छे  अरूले गरि खाएको  देख्नै सक्दैन ! हरेक  दिन बिहानीकाे    प्रहर   बनेर   आऊ मनभित्र  मीठासपूर्ण      रहर     बनेर  आऊ खडेरीले  थलिएर   सुख्खा  बनेको  जीवनमा प्रेमरस  सिञ्चन  गर्ने      नहर  बनेर  आऊ । २०८३-०१-०१ खहरेमा   बेमौसमी   भेल    देखियो  स्वार्थ मिल्दा राम-रावण मेल देखियो  माया  गरेजस्तो गर्ने  आफ्नाहरूबाटै हाँसि-हाँसि  गरिएको झेल देखियो । साँचिलाे  भै चेपाराे पार्न  छाेडेकाे छु अचेल  भाेलि  भनेर  भाखा सार्न छाेडेकाे छु अचेल अरू  रिसाउने  हुन् कि  भन्ने  साेचेर  मनमा  आफ्नो चाहना त्यसै मार्न छाेडेकाे छु अचेल कहिले   मन    दुखाएर    हेरें ...