विद्यालयबाट घर फर्किएपछि काैशलले पुस्तकको झोला कोठाको कुनामा फुत्त फाल्यो । जुत्ता पनि खोलेर जताततै छाडिदियो । आज किन हो किन, उसलाई पढ्न पटक्कै मन लागेको थिएन । त्यसमाथि उसको मिल्ने साथी सुमनले दिउँसै भनेको थियो, “काैशल, आज बेलुका मेरो घरमा आउनू है ! बाबाले भर्खरै ठूलो स्क्रिनको नयाँ टिभी ल्याउनुभएको छ । त्यसमा रमाइला कार्टुन र गेम पनि छन् ।” त्यो सम्झेर काैशलको मन झन् फुरुङ्ग भयो । “आज गृहकार्य नगरे पनि हुन्छ । भोलि बिहान उठेर गरौँला,” उसले मनमनै सोच्यो । हातमुख धोएर ऊ खाजा खान टेबुलमा बस्यो । आमाले उसको अगाडि खाजा राखिदिइन् । काैशलले खाजा खानै लागेको थियो, अचानक उसको नजर टेबुलको छेउमा राखिएको एउटा सेतो खाममा पर्यो । खाममा ठूलो अक्षरमा लेखिएको थियो- “काैशलका लागि।” काैशल छक्क पर्यो । “मेरो नाममा चिठी ? कसले पठायो होला ?” उसले खाजा खानसमेत बिर्सेर खाम हातमा लियो । अगाडि-पछाडि पल्टाएर हेर्यो । पठाउनेको नाम कतै थिएन । उत्सुकताले उसलाई छोप्दै गयो । उसले हतार-हतार खाम खोल्यो । चिठीको पहिलो लाइन पढ्नासाथ ऊ झसङ्ग भयो- “प्रिय काैशल, म तिमीभन्दा बीस वर्ष ठूलो छु । अचम्म नमान, म तिमी नै हुँ-...