मुरारीराज मिश्र

आँखाको धड्कन           ✍️ मुरारीराज मिश्र मुटु धड्किनु जीवन हो, आँखा धड्किनु अनुभूति । मुटुले रगत बगाउँछ, आँखाले भावना । त्यसैले कहिलेकाहीँ छचल्किएको आँखा धड्किरहेको मुटुभन्दा धेरै बोल्छ । ***** २०८३-०४-२१

यात्रा संस्मरण : यात्रा केवल एक ठाउँबाट अर्को ठाउँमा पुग्ने दूरी पार गर्नु मात्र होइन; त्यो त मनभित्र पनि समानान्तर रूपमा चल्ने भावनाहरूको यात्रा हो । पाँच वर्षपछि छोरीलाई भेट्न, उनको विवाहको अभिभावकीय दायित्व पूरा गर्न र परिवारसँग दशैं-तिहार मनाउने उद्देश्य बोकेर विदेश यात्रामा निस्कँदा मनमा एकैपटक उत्साह, कौतूहल, जिम्मेवारी, प्रतीक्षा र अनगिन्ती सम्झनाहरू एकसाथ तरंगित भइरहेका थिए । २०८१ साल असोज १७ गतेको बिहान ०२:१५ बजे कतार एयरवेजबाट काठमाडौं-दोहा-सिकागो हुँदै अमेरिकी राज्य मिनेसोटाको मिनियापोलिस पुग्ने यात्रा तय भइसकेको थियो । यात्रा नजिकिँदै जाँदा मनमा एउटै चित्र बारम्बार दोहोरिन्थ्यो- सात वर्षअघि उच्च अध्ययनका लागि अमेरिका उडेकी छोरी सम्पदा मिश्रलाई विमानस्थलमा देख्ने त्यो पहिलो क्षण कस्तो होला ? यति लामो समयपछि भेट हुँदा ऊ पहिलेझैं दौडिएर अँगालो हाल्ले कि परिपक्व मुस्कानसहित अगाडि आएर ‘बाबा, आमा !’ भनेर बोलाउली ? यस्तै अनेक कल्पनाले मनलाई बारम्बार छुन्थे । उसको बाल्यकालदेखि युवावस्थासम्मका अनगिन्ती दृश्यहरू अन्तर्मनमा चलचित्रझैं घुमिरहन्थे । औँला समातेर हिँड्न सिकेको त्यो नानी,...

          ✍️ मुरारीराज मिश्र जसरी एउटा रुख हरेक ऋतुमा हरियो हुँदैन, त्यसैगरी यहाँ हरेक ऋतुमा कुर्सीको रङ फेरिन्छ । सिद्धान्तको भारी बोकेर हिँड्नेहरू कुर्सीको उचाइ नाप्दै भन्छन्- "देश उकालो लाग्दै छ !" सायद, त्याे उचाइबाट तलकाे जमिन देखिँदैन । हिजो चिच्याएर उठाएका प्रश्नहरू आज त्यही जिब्रोले चपाउँदैछन् । लाग्छ- वाचा पनि चुइङ्गमजस्तै रहेछ, सत्ता फेरिँदा स्वाद होइन, खोल मात्रै फेरिने । चारैतिर भद्रगोल छ । कमजोर पात मात्र होइन, बलिया जरा पनि शक्तिको हावामा उन्मत्त भएर उडिरहेछन् । बाटोछेउको ढुङ्गाजस्तै हामी जनता- सबैले टेकेर उक्लिन्छन्, शिखर पुगेपछि हामी नै "बाटो छेक्ने ढुङ्गा" ठहरिन्छाैं । फेरि चुनाव आउँछ, त्यही ढुङ्गामाथि उभिन्छन् भाषण गर्छन्, भन्छन्- "जनताभन्दा ठूलो हाम्रो लागि को छ र !" अनि हामी- फेरि पनि पत्याइदिन्छौँ । (कुमारीगाल, उमामहेश्वर मार्ग काठमाडौं- ७

सबै शब्द थाकेर फर्किन्छन्, सबै अर्थ त्यहीँ पुगेर टुङ्गिन्छन् । समयले पनि मेट्न नसकेको मुटुमा गढिएको एउटा अनन्त हस्ताक्षर । जीवनभर पढिँदा पनि नसकिने ग्रन्थ- एक शब्दको महाकाव्य आमा ।             ✍️ मुरामि

जन्म- उज्यालोको पहिलो दर्शन । जीवन- उज्यालो चिन्न सिक्ने यात्रा । मृत्यु- उज्यालोमै विलीन हुने क्षण ।                       ✍️ मुरामि

ढोकामा हल्का ढकढक.. भयो। ढोका खोल्दा ‘उज्यालो’ उभिएको थियो । उज्यालोभित्रबाट एउटा मधुर स्वर आयो- “हिँड, तिमीले जीवनभर खोजेको बैकुण्ठ तयार छ ।” म केहीबेर निस्तब्ध रहेँ । आँखाले एकनास उज्यालोतिर हेरिरह्यो, मन भने पछाडि- घरभित्र फर्कियो । भित्तामा अधुरा सपनाहरू झुन्डिरहेका थिए । काेठाकाे भुइँभरि जिम्मेवारीहरू असरल्ल छरिएका थिए । नाता-सम्बन्धहरू औँला समात्न खोजिरहेका थिए । बगैंचालाई छाेएर बगेको सुगन्धित हावा झ्यालभित्र पसिरहेको थियो- अझै केही क्षण बाँच्न मन लाग्ने गरी । मैले संकोचपूर्वक भनेँ- “यदि अनुमति दिनुहुन्छ भने... केही दिनपछि आउँछु ।” उज्यालो मुस्कुरायो । केही नभनी फर्कियो । ढोका बिस्तारै बन्द भयो । त्यही क्षण मनले भन्यो - देखिस् ! स्वर्ग प्राप्त गर्नुभन्दा पृथ्वी छोड्न सक्नु पाे कठिन छ त । ✍️ मुरारीराज मिश्र मधुपर्कमा प्रेषित २०८३-०४-१० मा