लघुकथा : पाठक खै ?
✍️ मुरारीराज मिश्र “तिमी किन यति ठूलो ?” हाइकुले जिज्ञासा राख्यो । “किनकि संसार छोटो उत्तरले बुझिँदैन,” बीसौँ पृष्ठको शरीर उचाल्दै कथाले हाँसेर भन्यो । उसलाई हेरेर हाइकु मुस्कुरायो । कथाले सोध्यो- “अनि तिमी त तीन हरफमै संसार अटाउँछ भन्छौ नि !” हाइकु केही भन्न खोज्दै थियो । कथाले आफूलाई पल्टाउन थाल्यो । कुनै पानामा युद्ध थियो, कुनैमा प्रेम, कुनैमा मृत्यु र कुनै पानामा सहर जलिरहेको थियो । “पढ्यौ ? मभित्र सबै छ- जन्म, प्रेम, घृणा, युद्ध र मृत्यु,” कथाले सगर्व भन्यो । “तर तिमीलाई पढ्न निकै समय चाहिन्छ,” हाइकुले भन्यो । “समय नै त जीवन हो,” कथा मुसुक्क हाँस्याे । “आजका व्यस्त पाठकसँग लामो रचना पढ्ने समय कहाँ छ र ? ल, अब मेरा तीन हरफ सुन,” हाइकुले भन्यो । हाइकुले पहिलो हरफ सुनायो- “पाठक छैनन्…” कथाका पाना एकाएक स्थिर भए । हाइकुले दोस्रो हरफ भन्यो- “साहित्यिक सिर्जना…” कथा झस्कियो । हाइकु केहीबेर रोकियो । अनि तेस्रो हरफ उच्चारण गर्यो- “कसले पढ्छ ?” कथा काँप्यो । उसका सब...
