मुरारीराज मिश्र

  ✍️ मुरारीराज मिश्र घोटिएको सिक्का हुँ आकार त छ, पहिचान छैन । के बोल्ने, के नबोल्ने - म मा रत्तिभर ज्ञान छैन । प्रशंसाकाे भाेकाे छु देश-जनताको ध्यान छैन । हाे हजुर, म त्यही माननीय हुँ जसको कुनै मान छैन । ***

✍️  मुरारीराज मिश्र रातको करिब एघार बजेको थियो । काठमाडौंको आकाश दिनभरदेखि थामिएको पानीलाई बल्ल-बल्ल बिसाउँदै थियो । झ्यालका सिसामा पानीका थोपा निरन्तर ठोक्किइरहेका थिए । सडकमा गुड्ने गाडीका हेडलाइटले भिजेको सडकलाई एकछिन उज्यालो पार्थे र फेरि अँध्यारोले निलिहाल्थ्यो । चिसो हावा झ्यालको सानो प्वालबाट छिरेर पर्दालाई हलुका हल्लाइरहेको थियो । घरभित्र भने रातको शान्ति पसिसकेको थियो । त्यही शान्तिलाई अचानक एउटा अस्वाभाविक आवाजले चिर्‍यो । “आ...!” केही क्षण मौनता । फेरि आवाज आयो- “साह्रै दुख्यो...!” म झसङ्ग भएँ । आवाज तल्लो कोठाबाट आएको थियो । म हतारिँदै त्यहाँ पुगेँ । अरुणजी ओछ्यानमा दोब्रिएर पेट समातिरहनुभएको थियो । केही बेरअघिसम्म सामान्य देखिएको उहाँको अनुहार एकाएक फुङ्ग उडेको थियो । निधारमा पसिनाका मसिना थोपा थिए । ओठ सुक्खा थिए । आँखाहरू पीडाले चिम्लिएका थिए । उहाँकी श्रीमती आत्तिँदै छेउमै उभिएकी थिइन् । “के भयो, अरुणजी ?” मैले सोधेँ । उहाँले तुरुन्त उत्तर दिन सक्नुभएन । केही बेरपछि मुस्किलले भन्नुभयो- “पेट... साह्रै दुख्यो...” “कहिलेदेखि ?” “केही अगाडिदेखि... सुरुमा त सामान्य थियो ...

           ✍️ मुरारीराज मिश्र “अरे... देवीले बोका खाइन् !” बोकाको घाँटीमा खुकुरी पर्नासाथ मूर्तिमा स्थिर देवीका दुवै हात एकाएक चलायमान भए । उनले बोकालाई च्याप्प समातिन् र क्षणभरमै मुखभित्र हालिन् । खुकुरी समातेको पुजारी ढुङ्गाझैँ जम्यो । भाकल पूरा गर्न बोका ल्याएका धनबहादुरको निधारमा पसिना छुट्यो । भक्तजनहरू फूल, प्रसाद र चप्पलसमेत छाडेर चिच्याउँदै भागे । “यो... चमत्कार हो कि प्रलय ?” कसैले काँपेको स्वरमा भन्यो । त्यसैबेला अर्को खबर आयो- गणेश मन्दिरमा चढाइएका १००८ लड्डु गणेशजीले आफैँ सफाचट पारिदिएछन् ! निराश अनुहारमा घर फर्किएका धनबहादुरलाई श्रीमतीले सोधिन्- “बलि चढ्यो ?” धनबहादुर केहीबेर चुप लाग्यो । अनि गम्भीर अनुहारमा भन्यो- “अबदेखि बोकाको होइन, नरिवलको बलि चढाउने ।” (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं-७)

विद्यालयबाट घर फर्किएपछि काैशलले पुस्तकको झोला कोठाको कुनामा फुत्त फाल्यो । जुत्ता पनि खोलेर जताततै छाडिदियो । आज किन हो किन, उसलाई पढ्न पटक्कै मन लागेको थिएन । त्यसमाथि उसको मिल्ने साथी सुमनले दिउँसै भनेको थियो, “काैशल, आज बेलुका मेरो घरमा आउनू है ! बाबाले भर्खरै ठूलो स्क्रिनको नयाँ टिभी ल्याउनुभएको छ । त्यसमा रमाइला कार्टुन र गेम पनि छन् ।” त्यो सम्झेर काैशलको मन झन् फुरुङ्ग भयो । “आज गृहकार्य नगरे पनि हुन्छ । भोलि बिहान उठेर गरौँला,” उसले मनमनै सोच्यो । हातमुख धोएर ऊ खाजा खान टेबुलमा बस्यो । आमाले उसको अगाडि खाजा राखिदिइन् । काैशलले खाजा खानै लागेको थियो, अचानक उसको नजर टेबुलको छेउमा राखिएको एउटा सेतो खाममा पर्‍यो । खाममा ठूलो अक्षरमा लेखिएको थियो- “काैशलका लागि।” काैशल छक्क पर्‍यो । “मेरो नाममा चिठी ? कसले पठायो होला ?” उसले खाजा खानसमेत बिर्सेर खाम हातमा लियो । अगाडि-पछाडि पल्टाएर हेर्‍यो । पठाउनेको नाम कतै थिएन । उत्सुकताले उसलाई छोप्दै गयो । उसले हतार-हतार खाम खोल्यो । चिठीको पहिलो लाइन पढ्नासाथ ऊ झसङ्ग भयो- “प्रिय काैशल, म तिमीभन्दा बीस वर्ष ठूलो छु । अचम्म नमान, म तिमी नै हुँ-...