मुरारीराज मिश्र

✍️  मुरारीराज मिश्र पटटटट… पट्याक् ….!! रातको सन्नाटालाई अचानक कर्कस आवाजले चिर्‍यो । निदाउनै लागेको बेला सुनिएको याे अस्वाभाविक आवाजले मलाई झस्कायो ।  हिजोआज बेलाबेलामा सुनिनथालेको यो आवाज आफूलाई बुद्धिमान र परिवर्तनको संवाहक ठान्ने कुनै पढेलेखेकाे तर असभ्य युवाले साइलेन्सर विगारेर चलाएको माेटरसाइकलकाे थियो ।  “छंदाखाँदाकाे माेटरसाइकल माेडिफाइ गरेर अरूलाई अनावश्यक पीडा र त्रास दिने यस्ता असभ्य कार्य मानिस किन गर्छन् हँ ?” मैले आफैंलाई प्रश्न गरें । जवाफ आउने संभावना थिएन नै । त्यसैले आँखा मिम्दै नजिकै टेवुलमथि रहेको माेवाइलमा समय हेरें- रातको साढे दस बजेको थियो । सामान्यतया यतिबेला म निदाइसकेकाे हुन्थें । तर आज एक टेलिभिजन च्यानलमा देशकै चर्तित ब्यक्तिकाे अन्तर्वार्ता हेर्न बसेकाले सुत्नमा ढिलाइ भएको थियोे । मैले आवाज फेरि पनि सुनिन्छ कि भनेर यताउता ध्यान दिएँ । तर सबैतिर माैनता थियोे । आँखाबाट निन्द्रा भागेकाेले ओछ्यानबाट उठें र पर्दा सारेर झ्यालबाट बाहिर हेर्न थालें - सडक छेउका खम्बामा बलेका बत्तीको उज्यालोमा लमतन्न सुतेको सडक देखियो । दिउसाेदेखि परेकाे मुसलधारे पानी अ...

           ✍️ मुरारीराज मिश्र “अरे... देवीले बोका खाइन् !” बोकाको घाँटीमा खुकुरी पर्नासाथ मूर्तिमा स्थिर देवीका दुवै हात एकाएक चलायमान भए । उनले बोकालाई च्याप्प समातिन् र क्षणभरमै मुखभित्र हालिन् । खुकुरी समातेको पुजारी ढुङ्गाझैँ जम्यो । भाकल पूरा गर्न बोका ल्याएका धनबहादुरको निधारमा पसिना छुट्यो । भक्तजनहरू फूल, प्रसाद र चप्पलसमेत छाडेर चिच्याउँदै भागे । “यो... चमत्कार हो कि प्रलय ?” कसैले काँपेको स्वरमा भन्यो । त्यसैबेला अर्को खबर आयो- गणेश मन्दिरमा चढाइएका १००८ लड्डु गणेशजीले आफैँ सफाचट पारिदिएछन् ! निराश अनुहारमा घर फर्किएका धनबहादुरलाई श्रीमतीले सोधिन्- “बलि चढ्यो ?” धनबहादुर केहीबेर चुप लाग्यो । अनि गम्भीर अनुहारमा भन्यो- “अबदेखि बोकाको होइन, नरिवलको बलि चढाउने ।” (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं-७)

विद्यालयबाट घर फर्किएपछि काैशलले पुस्तकको झोला कोठाको कुनामा फुत्त फाल्यो । जुत्ता पनि खोलेर जताततै छाडिदियो । आज किन हो किन, उसलाई पढ्न पटक्कै मन लागेको थिएन । त्यसमाथि उसको मिल्ने साथी सुमनले दिउँसै भनेको थियो, “काैशल, आज बेलुका मेरो घरमा आउनू है ! बाबाले भर्खरै ठूलो स्क्रिनको नयाँ टिभी ल्याउनुभएको छ । त्यसमा रमाइला कार्टुन र गेम पनि छन् ।” त्यो सम्झेर काैशलको मन झन् फुरुङ्ग भयो । “आज गृहकार्य नगरे पनि हुन्छ । भोलि बिहान उठेर गरौँला,” उसले मनमनै सोच्यो । हातमुख धोएर ऊ खाजा खान टेबुलमा बस्यो । आमाले उसको अगाडि खाजा राखिदिइन् । काैशलले खाजा खानै लागेको थियो, अचानक उसको नजर टेबुलको छेउमा राखिएको एउटा सेतो खाममा पर्‍यो । खाममा ठूलो अक्षरमा लेखिएको थियो- “काैशलका लागि।” काैशल छक्क पर्‍यो । “मेरो नाममा चिठी ? कसले पठायो होला ?” उसले खाजा खानसमेत बिर्सेर खाम हातमा लियो । अगाडि-पछाडि पल्टाएर हेर्‍यो । पठाउनेको नाम कतै थिएन । उत्सुकताले उसलाई छोप्दै गयो । उसले हतार-हतार खाम खोल्यो । चिठीको पहिलो लाइन पढ्नासाथ ऊ झसङ्ग भयो- “प्रिय काैशल, म तिमीभन्दा बीस वर्ष ठूलो छु । अचम्म नमान, म तिमी नै हुँ-...