मुरारीराज मिश्र

एक दिन सत्संग सकिएपछि पनि एक जना मानिस बसिरहे ।  महात्माले यसबारेमा सोध्दा उनले भने "म तपाईंबाट एउटा समस्याको समाधान चाहन्छु । म एक गृहस्थी हुँ, मेरो घरमा श्रीमतीसंग प्रायः झगडा परिरहन्छ। मलाई बताईदिनुस् कि, किन मेरो घरमा यस्तो समस्या छ ? महात्मा केही बेर चुपचाप बसे, त्यसपछि उनले आफ्नी श्रीमतीलाई "मैनबत्ती बालेर ल्याउन" भने । उनकी श्रीमतीले तत्कालै बलेको मैनबत्ती ल्याएर दिईन् । याे देखेर त्याे मानिस साेच्न लाग्यो "दिउँसोकाे टन्टलापुर घाममा पनि महात्माले किन मैनबत्ती मागेका होलान् !!!" यत्तिकैमा महात्माले फेरि श्रीमतीलाई भने "मलाई केही मीठो खानेकुरा ल्याईदेऊ ।" यसपटक उनकी श्रीमतीले मिठाईको सट्टा नुनिलो खानेकुरा दिएर गइन् । त्यो मानिसले सोच्याे कि "यो पागल मानिसहरूकाे घर पाे रहेछ ! मध्यान्हमा बलेको मैनबत्ती, मिठाईको सट्टा नुनिलाे कुरा ! अब यहाँबाट मेराे समस्याको निराकरण हुनेछैन" । अनि भन्यो, "महात्माजी, म जाँदैछु ।" महात्माले सोधे "के तिमीले आफ्नो समस्याको समाधान फेला पार्‍याै वा अझै केही शंका बाँकी छ ?"  ती व्यक्तिले भने ...

कैलाशमा कुनै पर्व थियोे । शिव-पार्वतीसंग भेटघाटका लागि प्रमुख देवताहरुकाे कैलाशमा आउने क्रम जारी थियोे । बिष्णुजी भित्र गएकाले उहाँका वाहन गरुडजी कैलाश बाहिर बसेर सुस्ताउँदै हुनुहुन्थ्यो । यत्तिकैमा कालका देवता यमराजजी पनि आउनु भयाे । भित्र पस्नु अघि उहाँले द्वारकाे छेउमा बसेकाे एउटा सुन्दर सानाे चरालाई अनाैठाे पाराले निकै बेर हेरेर केही साेच्दै अघि बढ्नुभयाे । याे दृश्य नियालिरहेका गरुडजीलाई लाग्यो "याे सानाे चरामाथि काल देवताकाे बक्र दृष्टि पर्‍यो, अब यसलाई कसरी बचाउने ?" उहाँको मनमा चराप्रति दयाभाव उर्लेर आयो । चराको जीवन जसरी पनि बचाउनु पर्छ भन्ने साेचेर यमराजजी फर्कनु अगाडि नै गरुडजीले त्यसलाई ढाडमा राखेर वायुवेगले हजारौं काेश टाढाकाे कुनै टापुमा पुर्‍याएर आउनुभयो ।  केही बेरपछि यमराजजी निस्कनु भयाे । चरालाई पहिलेकाे ठाउँमा नदेखेर उहाँ आश्चर्यचकित भई यताउता हेर्न थाल्नुभयाे । यसैबेला गरुडजीले यमराजजीकाे नजिक आएर साेध्नुभयाे "प्रभु, के हेर्दै हुन्छ यसरी ?" यमराजजीले भन्नुभयो "हे गरुड, म आउँदा यहाँ एउटा सानाे चरा थियोे ! त्याे चरा आधा घण्टापछि यहाँबाट हजारौं...

यहाँ चोर पुजिन्छन् सज्जन झैँ   घुसखोर पुरस्कृत हुन्छन् संधै तर साधु गनिन्नन् कौडीसरि  अमरावती कान्तिपुरी नगरी ! महंगी, गरिबी अनि दुःख, पीडा  छ कतै लुटपाट, कतै झगडा ।  छ विकार अति र अनेक थरी अमरावती कान्तिपुरी नगरी ॥ कहीं हुन्छ जुलुस अनि उग्र कुरा  कहीं बन्द, कतै हड्ताल पूरा ।  सर्वत्र छ, क्रान्ति अनेक थरी  अमरावती कान्तिपुरी नगरी ॥ कहीं भोग, विलास र सुख सबै  कहीं भोक, दरीद्र, छ दुःख सधैं  छ पीडा र अभाव सहस्र थरी  अमरावती कान्तिपुरी नगरी ! न इमान, छ नैतिक मूल्य कुनै  जति लक्ष्य छ त्यो, पद पाउन नै  जसरी तसरी गुथने पगरी  अमरावती कान्तिपुरी नगरी । छ धूलो र धूवाँ, दुर्गन्ध अति  छ विकार, प्रदूषणकै फजिती ।  छ चकित, थकित, दुःखी विचरी  अमरावती कान्तिपुरी नगरी । यहाँ राजनीति, बिजनेस बन्यो, न लगानी कुनै, बसी नाेट गन्याे । भयाे राष्ट्र निजी, धनसार सरि, अमरावती कान्तिपुरी नगरी ।।१।। छ संधै मुखमा, बकवास कुरा, न छ अध्ययनै, बन्याे बिज्ञ पुरा । जनता गफ सुन्छन, जिल्ल परी, अमरावती कान्तिपुरी नगरी ।।२।। न कुनै छ खुबी, न छ ...

आएँ प्रभु म द्वारमा तिम्रो, दर्शनको लिइ इच्छा । दिव्य रुपकाे दर्शन देऊ, गरिरहेछु प्रतिक्षा ।। प्रभु म, गरिरहेछु प्रतिक्षा ... बाल्यकालमा ज्ञान भएन तिम्रो दर्शन गर्ने । ध्यान रहन्थ्याे केवल खेल्ने, कुद्ने, भुँडी भर्ने ।। `मै हुँ भनेरै´ बित्यो जवानी, तन्‌मा बुढ्याैली छायाे । बिना सहारा हिंड्न सक्दिन, कस्तो बेला आयो !! प्रभु याे, कस्तो बेला आयो !! आएँ प्रभु म द्वारमा तिम्रो ....... बाेली अप्रष्ट, दृष्टि धमिलाे, श्रवण शक्ति हरायो । भूल भयाे के ! भन हे विधाता, के ले यस्तो गरायो ! धर्म कर्म त पछि गरुँला, भन्दै टारें पहिले । गल्ती गरेछु, माफि देऊ, भनि रुँदैछु अहिले ।। प्रभुजी, संधै रुँदैछु अहिले । आएँ प्रभु म द्वारमा तिम्रो .......                                            ✍️ मुरामि

      ✍️ मुरारीराज मिश्र, देशकाे सबैभन्दा बढी बिक्ने पत्रिकामा पृष्ठ भरिकाे रंगीन समवेदना छापिएकाे थियो । पत्रिका पढ्दै गरेका रमेशलेे त्याे देखेर साेचे "पचास-साठी हजारभन्दा कममा त पक्कै छापिएन हाेला याे समवेदना !" "हैन, के साेच्दै हुनुहुन्छ मित्र ?" उनका साथीले यसैबेला काेठामा पस्दै साेधे । रमेशले समवेदनाकाे बारेमा आफ्नो मनमा आएको कुरा साथीलाई बताए । "कुन जमानामा हुनुहुन्छ मित्र ? म पनि पत्रिकासंग सम्बन्धित भएकाले जान्दछु कि यस्ताे विज्ञापनकाे पत्रिका अनुसार दशाैं लाखसम्म पर्न सक्छ !" "ओहो ! दान दातव्यबाट जेनतेन चल्दै आएका हाम्राजस्ता आधा दर्जन बृद्धाश्रम र अनाथालयलाई त याैटै समवेदनाकाे रकमले बर्षभरीकाे रासनपानी पुग्ने रहेछ नि !" रमेशले सुस्केरा हाल्दै भने । (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं -७) संसार न्यूजमा प्रकाशित

                ✍️ मुरारीराज मिश्र उसले माेवाइल खाेल्ना साथ "संयुक्त राष्ट्र संघले नेपालकाे फलानो नेतालाई विश्व प्रसिद्ध सम्मान दिने घाेषणा गर्‍यो" भन्ने शीर्षकमा अनलाइनमा समाचार देख्यो । उक्त समाचार आएको आधा घण्टाभित्रै दसौं हजारद्वारा सेयर गरिनुका साथै साे समाचारमाथि उत्तिकै संख्यामा प्रतिक्रिया प्रकट भइसकेको रहेछ ! प्रतिक्रियाहरु हेर्दा, नेता र साे पार्टीका पक्षधरबाट साह्रै सकारात्मक र बिपक्षका बाट अति नै नकारात्मक बिचार व्यक्त भएका देखिन्थे । उसलाई ज्यादै खुल्दुली लाग्याे, आखिर नेताले सम्मान पाउनु र यस्ता प्रतिक्रिया आउनुको कारण के रहेछ ! उसले समाचार पढ्न दिइएको लिङ्कमा थिच्याे । "मानिसमा पढ्दै नपढी प्रतिक्रिया जनाउने प्रवृत्ति बढेको भन्ने बारेमा अध्ययन गर्न हामीले यस्तो काम गरेका हाैं । याे पूर्णत: गलत समाचार हाे ।" भित्र लेखिएको थियोे ।  (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं -७) लघुकथा संसारमा प्रकाशित   

 पाैराणिक कथा : मित्रता                  कृष्णले रुखबाट फल टिपे । फललाई छ टुक्रामा काटेर आफ्नो बानी अनुसार पहिलो टुक्रा सुदामालाई दिए । सुदामाले पहिलो टुक्रा खाए र भने, '`धेरै स्वादिष्ट रहेछ ! यस्तो फल कहिल्यै खाएको थिइन मैले । मलाई थप एक टुक्रा दिनुहोस् ।" सुदामाले दोस्रो टुक्रा पनि पाए । त्याे खाएपछि उनले कृष्णसँग अर्को एउटा टुक्रा मागे । यसैगरी सुदामाले पाँच टुक्रा मागेर खाए । जब सुदामाले अन्तिम टुक्रा मागे, तब कृष्णले भने, '`यो त न्याय भएन नि मित्र ! आखिर मलाई पनि भोक लागेको छ !! म तिमीलाई माया गर्छु, तर तिमी भने मलाई पटक्कै माया गर्दैनौ।'´ यति भनेर कृष्णले फलको टुक्रा मुखमा हाले । तर मुखमा हाल्नासाथ तुरुन्तै थुकिदिए किनकि फल ज्यादै नै तितो र टर्राे थियोे । फल थुकेपछि कृष्णले भने '`हैन सुदामा, तिमी पागल त भएनौ ! यस्तो तितो र टर्राे फल खान कसरी सकेकाे ?´'   सुदामाको जवाफ थियो ‘`जसका हातबाट संधै मिठा फलफूल खान पाइन्छ, उसंग जाबाे एउटा तितो फलको बारेमा कसरी गुनासो गर्ने ? तिमीलाई थाहा नहोस् भनेर सबै टुक्राहरू खान खाेजेकाे थिएँ ...