मुरारीराज मिश्र

#प्रार्थना  हे प्रभु मेराे आत्म घडामा,  ज्ञानामृतले भरिदेऊ । ब्यर्थ नजाओस् मानव चाेला, बिन्ती कृपा गरिदेऊ ।।🙏 जान्दिन गीता, वेद पुराण क्यै, जान्दिन जप् तप् कर्म । न ता जान्दछु, पूजा पाठहरु, न कुनै जान्दछु धर्म ।। साह्रै सठ छु, याे मनभित्र, प्रेमामृतले भरिदेऊ । ब्यर्थ नजाओस् मानव चाेला, बिन्ती कृपा गरिदेऊ ।।🙏 दृष्टि धमिला, श्रवण मधुरा, काँप्छन् हरेक अङ्ग । सुस्त हुँदै गयाे मन मस्तिष्क, उड्याे रुपकाे रङ्ग ।। जीवन दीयाे निभ्नु अगावै, दयामृतले भरिदेऊ । ब्यर्थ नजाओस् मानव चाेला, बिन्ती कृपा गरिदेऊ ।। हे प्रभु मेराे आत्म घडामा, ज्ञानामृतले भरिदेऊ । ब्यर्थ नजाओस् मानव चाेला, बिन्ती कृपा गरिदेऊ ।।                  ✍️ मुरामि

शिक्षा क्षेत्र   र विद्यालय सञ्चालनको कुरा गर्दा हामीकहाँ संधै विद्यार्थी र शिक्षकको मात्रै   चर्चा हुने गरेको छ । सरकारले पनि यी दुई पक्षलाई मात्रै सुबिधा र ध्यान दिएको छ । विद्यालय सञ्चालनमा महत्वपूर्ण भूमिका खेल्ने वालबिकास शिक्षक र विद्यालय कर्मचारीहरुको भने सामान्यतया कतै उल्लेख समेत गरिन्न । उनीहरुलाई न त राज्यले नै कुनै सुबिधा दिन्छ , संरक्षण गर्नु त परैको कुरो । यस प्रकार विद्यालय कर्मचारीहरु सवै क्षेत्रको पूर्णतः बेवास्ताका कारण ओझेलमा परेका छन । लेखक कुनै पनि विद्यालयको सुचारु सञ्चालन शिक्षक – कर्मचारी – विद्यार्थीको त्रिपक्षिय सहयोग र समन्वयबाट मात्रै सम्भव हुन्छ । एक विना अर्को अपुरो हुन्छ । शिक्षक र विद्यार्थीको सिक्ने सिकाउने कार्यमा विद्यालय कर्मचारीहरुले प्रत्यक्ष र अप्रत्यक्ष दुवै रुपले सहयोग पुर्याउने गर्छन । विद्यालयको सुरक्षा एवं संरक्षण गर्ने , सरसफाई गर्ने , घण्टि लगाउने , विद्यार्थी भर्ना गर्ने , पुस्तकालय व्यवस्थापन गर्ने , लेख...

लुट्छ उमेर हरेक सूर्याेदय, उज्यालो दिई । एकै शब्दमा महाकाव्य लेखियाे 'आमा' भनेर । चन्द्र उदायाे सम्झिएँ तिमीलाई दुरुस्तै थियोे । पुरानो घाउ खाटा बस्नै सकेन बल्झिन्छ संधै । नक्सामा आफ्नाे रजगज अर्कैकाे मेराे जमिन । कहिले सुस्ता कहिले कालापानी देश दुख्दैछ । मिलेर बाँचाै माटोको भर ईंटा ईंटाको माटा । दुखेकाे मन परेली बाँध खाेल्दै तप्प चुहियाे । मायाको फूल फुलाउन खाेजेकाे बाेटै सरेन । आफैं देखेर लठ्ठीए ऋतुराज मुस्कायाे फूल ।       ***** ✍️ मुरारीराज मिश्र नाेट: sahityapost.com मा मिति २०७७-०२-१७ गते प्रकाशित भएका यी हाइकुहरु, यस लिंकमा पनि पढ्न सकिन्छ - https://sahityapost.com/2020/05/6987/

मर्नु छंदै छ एकदिन, बिर्सन्छ किन मनले ? आउँछ अन्त्य बेला, गर्दैन केही धनले !! लाग्छन् अनेक राेग, सिथिल हुन्छ तन याे । ईर्ष्या र लाेभ-माेह, मान्दैन छाेड्न मन याे ।। आराम खाेज्छ देह, दिंदैन मुर्ख मनले ! मृत्यु समीप पुग्दा, गर्दैन केही धनले !! धन् सम्पत्ति र बस्तु, जे छन् सबै घरैमा । छाेडि छ जानु एक्लै, कात्राे भिरी शरीरमा ।। चाेला छ याे अनित्य, बुझ्दैन स्वार्थी मनले ! आगाेमै बल्छ देह, गर्दैन केही धनले !! मर्नु छंदै छ एकदिन, बिर्सन्छ किन मनले ? आउँछ अन्त्य बेला, गर्दैन केही धनले !!                                     ✍ मुरामि

शुभचिन्तक हुँ भन्थ्याे, गर्थ्याे ठूला कुरा पनि । कहिले साँच्चिकै लाग्थ्यो, दु:खकाे साथी हाे भनि ।। एकाएक उसैले नै, धस्दियाे छातीमा छुरा । कालापानी दुख्यो पैले, दुख्दैछ लिम्पियाधुरा ।। सहयोग पनि दिन्थ्याे, कैले काँही अलिअलि । त्यसकै बदला गर्थ्याे, देशभित्र ढलिमलि ।। दाउ हेरि बस्या रैछ, खान याे देश नै पुरा । पैले सुस्ता निल्याे क्वाप्पै, अहिले लिम्पियाधुरा ।। के गर्नु, दाेष छ हाम्रै, देश काट्याैं कुटुकुटु । उसैका पाउमा चाट्याैं, श्वान झैँ भै लुटुपुटु ।। आफैं छाड्याैं सिमा हाम्ले, उस्काे के गर्नु खै कुरा !  काेशी-काली लुछ्याे पैले, लुछियाे लिम्पियाधुरा ।। पहिले जे जति घात, राष्ट्रकाे हामीले गर्‍याैं । स्वीकारी देशका सामु, सच्याउन अघि सराैं ।। सकेनौं यदि याे गर्न, एकताबद्ध भै पुरा । बाँकी हुन्न पुरै देश, के खाेज्नु लिम्पियाधुरा ।।                  *समाप्त* तलको लिंकमा पनि याे कविता पढ्न सकिनेछ । https://sahityapost.com/2020/05/5440/

कहिले भाेककाे पिर, कहिले राेगकाे पिर । पिरै पिरहरु, भाेग्दा भाेग्दै, जीर्ण भयाे याे शरीर                          मेराे, जीर्ण भयाे याे शरीर ।। गर्भ समयमा, कसरी जन्मुं, मनमा यै थियो पिर । जन्म भयाे जब, बढुँला कसरी, लागिरहन्थ्याे पिर                        याे मनमा, लागिरहन्थ्याे पिर ।। पिरै पिरहरु, भाेग्दा भाेग्दै, जीर्ण भयाे याे शरीर                          मेराे, जीर्ण भयाे याे शरीर ।। बाल्य अबस्था, बित्दै गर्दा, याैवनकाे भयाे पिर । याैवन बित्याे, आयाे बुढ्याैली, अब भाे मर्नकाे पिर                      हे ईश्वर, अब भाे मर्नकाे पिर ।। पिरै पिरहरु, भाेग्दा भाेग्दै, जीर्ण भयाे याे शरीर                          मेराे, जीर्ण भयाे याे शरीर ।। हाम्रो जीवन, पि...

भक्तिरुपी दीयाेले, गर्दैछु आरती म याे बिश्व नै हाे तिम्रो, आखिर् चढाउँ के म ? लाखौं स्वरुप तिम्रो, गर्छाै अनेक लीला काे देव, काे मनुवा, चिन्ने कसाेरी हाेला ! श्रद्धाकाे पुष्पगुच्छा, अर्पन्छु प्रेमले म याे बिश्व नै हाे तिम्रो, आखिर् चढाउँ के म ? स्वप्ना संधै प्रभुकै, देख्छु हरेक रात निन्द्रा खुलेर हेर्दा, हुन्छु यहाँ म मात्र सप्रेम याे जीवन् नै, सुम्पन्छु हे प्रभाे म याे बिश्व नै हाे तिम्रो, आखिर् चढाउँ के म ? भक्तिरुपी दीयाेले, गर्दैछु आरती  म याे बिश्व नै हाे तिम्रो, आखिर् चढाउँ के म ?                                  ✍ मुरामि