लघुकथा: खसेको कागज
समृद्ध घरको आँगनमा केही अभाव थिएन । तर नेतृत्व सधैं विवादकै छायाँमा रह्यो ।
बाबुको पालो सकिँदा जेठो कलहमै हरायो । माइलो पत्याइएन । साहिँलो ओझेल पर्यो । अन्ततः घरको साँचो कान्छोको हातमा पुग्यो । सबैले उसैमा नयाँ बिहानी देखे ।
तर बिहानी चाँडै धमिलिन थाल्यो ।
ऊ बोल्नभन्दा मौन बस्न रुचाउन थाल्यो । केही सीमित अनुहारमै मुस्कुरायो । परम्पराभन्दा अहं अग्लियो । घरभित्रका ढोका बन्द हुँदै गए, सँधियारतिरका झ्याल खुल्दै गए ।
यही फाटोमा छट्टु सँधियारले पुर्ख्यौली सिमानामै दाबी ठोक्यो । पर्खालको डोरी तन्कियो । घरभरि प्रतिवाद उठ्यो । सम्झाइका स्वर बढ्दै गए, तर कान्छोको मौनता भने अझ बाक्लिँदै गयो ।
एक दिन कान्छोबाहेक तीन दाजुभाइ आँगनमा चिन्ता साटासाट गर्दै थिए ।
घर्याक्क !
“को हो त्यहाँ ?”
साहिँलोको स्वरले माथिका दुई छायाँ झस्किए । झ्याल-झ्यालबीच थमाइँदै गरेको रातो खोलको कागज हातबाट चिप्लियो ।
माइलाले उठायो ।
जेठोले खोल्यो ।
रातो खोल ।
भित्र- लालपुर्जा ।
✍️ मुरारीराज मिश्र
Comments
Post a Comment