मुरारीराज मिश्र

           ✍️ मुरारीराज मिश्र, श्रीमान् राेजगारीकाे क्रममा विदेशमा थिए । घरमा रमिला र चारबर्षे छाेरी मात्रै । श्रीमान्‌काे कमाई राम्रै थियो । विदेशबाट महिना महिनामा रकम पठाउँथे । राेकटाेक गर्ने काेही नभएकाले रमिला माेजमस्तीमा रकम उडाउँथिन् । लाेग्नेकाे पसिनाकाे कमाई उडाउने भई भन्ने चिन्ताले, रमिलाका छिमेकी दम्पतीले पटकपटक सम्झाउँथे । तर उनकाे कानमा बतास लाग्दैन थियोे । उल्टै, उनी हाँस्दै भन्थिन् "हाम्रै लागि कमाएका हुन् क्यारे ! कञ्जुस बनेर दुखजिलाे नगर्नु । राम्रोसँग खानु, लाउनु, रमाउनु र छाेरीलाई पढाउनु भन्नुभएको छ उहाँले पनि । बरु यसाे सरसापट चाहियाे भने अप्ठ्यारो नमान्नु हाेला है !" एकदिन छिमेकी दम्पतीले आपसमा सल्लाह गरे । उनीहरूले पनि रमिलाले मदिरा खाएकाे बेला पारेर पटकपटक उनीसँग रकम मागेर ल्याउन थाले । समय संधै एकनास कहाँ हुन्थ्यो र ! रमिलाका श्रीमान्‌‌ले पनि मन्दीका कारणले कम पैसा पठाउन थाले । रमिलाकाे बानी सुध्रेकाे थिएन । एकाेहाेराे खर्चेपछि कुवेरकाे ढुकुटी त रित्तिन्छ भने उस्काे कतिञ्जेल टिक्थ्याे र ! बचत नहुँदा छाेरीकाे स्कुलकाे शुल्क तिर्न प...

 ✍️ मुरारीराज मिश्र आज बुबाको मृत्युको तेह्राैं दिन । घरमा आफन्तजन र पाहुनाहरुकाे निकै जमघट थियोे । एकातिर पुराेहितहरु धार्मिक कर्म गराईरहेका थिए भने अर्कोतिर क्याटरिङवालाहरु अनेकन परिकार पकाउँदै थिए ।  महंगा पलङ्ग, ओच्छ्यान लगायत दिवंगत पितृका मनपर्ने वस्तुहरु दान गरिएका थिए । आगन्तुकहरु, मन खाेलेर बुुबाकाे मृत्यु संस्कार गर्ने `मनकारी´ छाेरा-बुहारीकाे प्रशंसा गर्दै थिए । धार्मिक र खानपिन कार्य सकियाे । दिवंगत आत्माको मुक्तिकाे कामना गर्दै सबै फर्किए । बुबाकाे आत्मा भने, तेह्र दिन अघिसम्म आफू सुतेको चिसाे छिंडी, पातलो बिछ्यौना र छाेराबुहारीकाे कर्कस ब्यवहार सम्झंदै दान गरिएका महँगा बस्तुहरु र खानाका परिकार जिल्ल परेर नियाल्दै थियोे ! (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं -७) साहित्य पाेष्टमा प्रकाशित । https://sahityapost.com/aakhyan/short-story-aakhyan/126779/ शारदामा प्रकाशित  अमर ज्याेति २०८३ जेठमा प्रकाशित

 ✍️ मुरारीराज मिश्र, - विदेश हैन देशकै माटोमा नङ्ग्रा खियाउनुपर्छ । - स्वार्थका लागि कुनै हालतमा देश त्याग्नु हुन्न । - मातृभूमि भनेकाे आमातुल्य हुन्, हामीले जन्मभूमिकाे ऋण तिर्नुपर्छ । - विदेशिनु भनेकाे अरुकाे गुलाम बन्नु हाे । सबैसँग यस्तै-यस्तै देशप्रेमका ठूलाठूला कुरा गर्थ्याे उ ! जब डीभी पर्‍यो उस्काे राष्ट्रवाद देखियो !! (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं -७) शारदामा प्रेषित 

      ✍️ मुरारीराज मिश्र, वृद्धाश्रमकाे ढाेका बाहिर दुई पुराना साथीहरू भेटिए । एक प्रतिष्ठित ब्यापारी अर्को साधारण कर्मचारी । भलाकुसारी पछि ब्यापारीले साेध्याे "तिमी यहाँ ! किन ?" "आज मेराे आमाको जन्मदिन । घरमा अष्टचिरञ्जिवीकाे पूजा सकेर उहाँको आशीर्वाद लिएपछि यहाँका वृद्धवृद्धालाई खाना खुवाएर फर्केको ।" "ए, उसाेभए आमा तिमीसंगै बस्नुहुन्छ ?" "हैन साथी, हामी आमासँग बस्छौं । अनि तिमी चाहिँ किन यहाँ ?" ब्यापारी साथीले बिस्तारै भन्याे "आज मेराे आमाको पनि जन्मदिन हाे । म यहाँ उहाँलाई भेट्न आएको !" (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं-७) साहित्य पाेष्टमा प्रकाशित  https://sahityapost.com/aakhyan/short-story-aakhyan/126779/  

        ✍️ मुरारीराज मिश्र, "तीन-चार दिन देखि राम्ररी पढाइ भएको छैन भनेर भन्दैथ्याे छाेरा ! के कारणले हाेला सर ? बुझ्न आएकाे म त !" प्रशान्तले प्रधानाध्यापकलाई प्रश्न गर्‍यो । "त्यस्तो त केही हाेईन, दशै अगाडि विद्यार्थीहरु पनि पढ्ने मुडमा देखिएनन् । निर्धारित काेर्स पनि सकिएको छ त्यसैले उनीहरूका लागि मनाेरञ्जनात्मक कार्यक्रमहरु गरिएकाे हाे ।" प्रधानाध्यापकबाट जवाफ आयाे । "अनि, प्रत्येक साताकाे अन्तिम दिनमा त नियमित पठनपाठन बाहेकका अतिरिक्त क्रियाकलाप मात्रै गराईने गरिएको छ हैन र सर ? उसै पनि विभिन्न बन्द हडतालका कारण यस अघि केही दिन पढाइ छुट्याे !" "त्यसबेलाको क्षतिपूर्ति त शनिबारे बिदाका दिनहरुमा पढाएर गर्‍यौं नि हामीले !" "मेराे जिज्ञासा यहीँनेर हाे सर ! यदि स्कुल खुलेको बेला नपढाउने हाे भने विद्यार्थीकाे मस्तिष्कले आराम पाउनु पर्ने साप्ताहिक बिदाको दिन चाँहि विद्यालय किन खाेल्ने त ?" (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं -७) सिक्किमेली लघुकथा सङ्ग्रह २०२६ मा प्रकाशित 

 ✍️ मुरारीराज मिश्र "अब सम्पूर्ण बिरामीले अस्पतालमा निशुल्क स्वास्थ्य सेवा पाउनेछन् । अस्पतालका लागि बजेटकाे कुनै कमी हुने छैन । यहाँहरुको सबै समस्याको अविलम्ब समाधान गर्नेछु । याे मेराे वचन भयाे तपाईंहरुलाई ।" अस्पताल निरीक्षणमा आएका नवनियुक्त स्वास्थ्यमन्त्रीले हाैसिंदै भने ।  - बिरामी र कुरुवाहरु उपचार खर्च बच्ने भाे भनेर रमाए । - करारका स्वास्थ्यकर्मीहरु स्थायीकाे कल्पनामा हराए । - स्थायीहरु बढुवाको आशाले प्रफुल्लित देखिए । - पररररर तालि पड्कियाे ।  - राजसी शैलीकाे स्वागत अभिवादन पाएर मन्त्री खुशी हुँदै फर्किए ।  अस्पताल परिसरमा रहेका सबैजना एकछिन अघि मन्त्रीले पस्केका ख्याली पुलाउकाे स्वादमा रम्दै थिए । कुनै बिरामीकाे कुरुवाले सुन्दै गरेकाे एफएममा समाचार बज्याे - "बजेट अभावकाे कारण सरकारले करारमा कार्यरत सबै स्वास्थ्यकर्मीलाई अवकाश दिने निर्णय गरेको छ !"  (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं -७) https://kapanonline.com/archives/155837?fbclid=IwAR3xXXowdeFwWwLwWzMctV9G06EeUORjnC0igJBxyFY27wx24G2r8B6st3s स्वर्णद्वार, नेपालभाषा त्रैमासिक २०८३ बैशाख -असार अङ्...

     ✍️ मुरारीराज मिश्र `एकदिन हैन दुईदिन हैन, कतिन्जेल सहने हँ ? अब चाहिँ केही उपाय नगरी भएन है हजुर !´ `पख न, कम्तीमा पनि याे पितृपक्षमा त कुनै पाप कर्म गर्न हुन्न क्या !´ `आ..., त्यसाे भनेर कहाँ हुन्छ र ! आफूलाई दु:ख दिनेलाई ठेगान लगाउन पनि के पक्ष, के साइत ?´ `तैपनि, पहिले घरकाे साेह्रश्राद्ध सकाैं न ! अनि चाहिँ केही सजिलो उपाय प्रयाेग गरेर, धेरै कष्ट नहुने गरी माराैंला नि !´ `त्यस्तो सजिलो उपाय त मैले पहिले नै ठीक पारिसकेकाे छु नि हजुर ।´ `ठीक पारिसक्याै रे ! हैन के हाे त त्यस्ताे ?´ `लाै याे हेर्नुस् ! भर्खरै बजारमा आएको, सानो टुक्रा खाने बित्तिकै मरिहाल्ने, "साङ्लो मार्ने" नयाँ खाले बिषादी हाे याे !´ (उमामहेश्वर मार्ग, कुमारीगाल, काठमाडौं - ७)