मेरी आमा र ईश्वर

-

देवता कस्ता हुन्छन् ?

खै, मैले देवता देखेको छैन आजसम्म !

तर लाग्छ मलाई 

उनी मेरी आमा जस्तै होलान् 

मलाई चोट लाग्दा रुने,

म रुँदा फकाउने ,

नराम्रै भएतापनि मेरा अनुहारलाई 

संसारकै सुन्दर ठान्ने,

चुहिने झुपडीमा बस्ने मलाई 

राजा भनेर बोलाउने !


देवता त सर्वज्ञानी हुन्छन् रे

शायद मेरी आमा जस्तै होलान् !

मैले बोल्न नजान्दा पनि 

मेरा मनका कुरा बुझ्ने 

मलाई भोक लागेको, 

पीडा भएको,

र, मेरा हरेक आवश्यकता

मैले नभन्दा पनि बुझ्ने !!


ईश्वरले पालनपोषण गर्छन् रे

मेरी आमाले पनि गर्थिन्

आफ्ना छाती चुसाएर !

ईश्वरले प्रेम सिकाउँछन् रे

मेरी आमाले पनि सिकाउँथिन्

पशुपंक्षी र बोट बिरुवालाई समेत

मायां गर्नुपर्छ भन्थिन् !

ईश्वरले सुरक्षा गर्छ रे

मेरी आमाले पनि गर्थिन्

पाइला पाइलामा कवच बनेर !


अनि, के फरक होला त

ईश्वर र मेरी आमाका बिचमा ?

पक्कै पनि मेरी आमा र ईश्वर 

उस्तै–उस्तै होलान् !

त्यसैले त होला,

आमा बित्नुभएको आज बर्षाैं पछि पनि

कतै ठेस लाग्दा

म उहाँलाई नै सम्झेर 'आमा...' भन्छु !!

✍ मुरारीराज मिश्र   

(कुमारीगाल, कामपा– ७)


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

भोजनको थालदेखि बालबालिकाको सपनासम्म

-
Image
संस्मरण : कहिलेकाहीँ यात्रा नक्साको एउटा बिन्दुसम्म पुग्नु मात्र हुँदैन; त्यो आफ्नै सोचको कुनै बन्द ढोका खोल्ने अवसर पनि हुँदो रहेछ । धादिङको थाक्रे-५, दामेचौरस्थित प्रेमसागर फाउण्डेशनसम्मको मेरो यात्रा यस्तै एउटा संयोग थियो । शैक्षिक प्रेरणा समूहका तर्फबाट आदर्श माध्यमिक विद्यालय र कालिका माध्यमिक विद्यालयका विद्यार्थीलाई ट्र्याकसुट, जर्सी तथा खेलकुद सामग्री हस्तान्तरण गर्ने कार्यक्रमका लागि भान्दाइ किरण शर्माको खबर आयो । खबर सुनेपछि  मनले भन्यो - एउटा जानैपर्ने यात्राको साइत जुरेकाे छ ।  २०८३ साल साउन ४ गते बिहान श्रीमती कल्पना मिश्र र म कोटेश्वर पुग्यौँ । त्यहाँ किरण भान्दाइ र भोला राउतसँग भेट भयो । ढिला नगरि हामी कलंकीतिर लाग्यौँ । केहीबेरको प्रतीक्षापछि विजय बस्नेतजी आफ्नो गाडी लिएर आइपुग्नुभयो । अब पाँच जनाको हाम्रो टोली धादिङतिर लाग्यो । काठमाडौंको कोलाहल पछाडि छुट्दै गयो, तर जामले शहरलाई सजिलै बिदा गर्न दिएन । सडकमा सवारीको लाम, मोटरसाइकलको हतार र छाता ओढेर हिँडिरहेका मानिसबीच आकाशमा बादल बाक्लिँदै थिए । केहीबेरमै पानी पर्‍यो । वर्षाले सडकको धुलो पखाल्दै थियो । पहाडत...
Read more

यात्रा संस्मरण : "आस्थाकाे यात्राले दिलाएको आत्मबोध"

-
Image
 ✍️ मुरारीराज मिश्र मृत्यु जीवनको अन्तिम सत्य हो जसलाई कसैले टार्न सक्दैन । गीतामा भनिएकाे छ- जन्म लिनेको मृत्यु निश्चित छ र मृत्यु हुनेको जन्म पनि निश्चित छ ।  यस कथनबाट बुझ्न सकिन्छ कि, जीवन-मृत्यु एक चक्र हो जसबाट सबै प्राणीहरूले गुज्रिनु पर्छ । र, मृत्युसँगै जीवनको नयाँ सुरुवात पनि हुन्छ। बाँचुञ्जेल जीवन सफल हाेस्, मृत्युु पश्चात् आत्माको परलाेक यात्रा सहज रहोस् तथा अर्को जन्ममा राम्रो शरीर प्राप्त मिलाेस् भन्ने कामनाका साथ विभिन्न धार्मिक संस्कार, जप-तप, पूजा-पाठ, धर्म-कर्म, तीर्थ-व्रत ध्यान आदि गर्न, हाम्रा पाैराणिक धार्मिक ग्रन्थ र परम्पराले हामीलाई सिकाएका छन् ।  आफ्ना लागि गरिने कर्मका साथसाथै हामीले दिवंगत पुर्खाहरूका उद्धार र शान्तिका लागि विविध धार्मिक कर्म पनि गर्दै आएका छाैं । शास्त्रमा भनिएको छ- “पुत्रस्य परमो धर्म: पित्र्यूद्धारसमो नहि ।” अर्थात् पितृहरूकाे उद्धार गर्नु नै पुत्रकाे परम कर्तव्य र धर्म हाे । उसका लागि याे भन्दा ठूलो धर्म अरू केही छैन । यही कुरालाई मनन गरि हाम्रो परम्परागत सामाजिक मान्यता अनुसार हरिहरक्षेत्र, पुनपुन, गया, वैतरनी र काशीमा दिवं...
Read more

संस्मरण: वागमतीकाे निर्मलता र गुहेश्वरी वरिपरिकाे परिवेश

-
Image
"वागमतीकाे निर्मलता र गुहेश्वरी वरिपरिकाे परिवेश "                                  ✍️ मुरारीराज मिश्र बाल्यकालका केही दृश्यहरू यस्ता हुन्छन्, जसलाई स्मृतिले समयसँगै झिनो पार्दैन, बरु अझ प्रखर तुल्याउँछ । गुहेश्वरी मन्दिर र वरिपरिको परिवेशसँग जोडिएका मेरा केही स्मृतिहरू पनि यस्तै छन् । हरेक पटक सम्झिँदा तिनले हरियाली दृश्य, माटोको सुगन्ध, निर्मल पानीको चिसोपन र विश्वासको पवित्रता समेटेर ल्याइदिन्छन् । पचास-बाउन्न वर्ष अघिको समय । गुहेश्वरी मन्दिरको उत्तरी र पूर्वी किनार, आज जहाँ घर, बाटो र पसलले भरिएको छ, त्यो बेला हरियालीले ढाकिएको थियो । वागमती पारि फैलिएका खेतहरू मानौँ आकाशबाट झरेका हरिया ओछ्यानजस्तै देखिन्थे । धान, गहुँ, आलु र अन्य तरकारीका बालीहरू ऋतु अनुसार खेतमा लहराइरहेका हुन्थे । फाट्टफुट्ट रहेका माटोले बनेका झुपडी र परालका छाना प्रकृतिको विशाल काखमा बास बसेका शिशुजस्तै लाग्थे । त्यो समय वागमती शुद्ध र पारदर्शी थियो । हामी त्यही पानी पिउन्थ्यौं, नुहाउँथ्यौं, कपडा धुन्थ्यौं । असला, सिङ्गे, हिले ...
Read more